4.9 / 5.0 in 150+ Google Reviews
De 52-jarige tricholoog Yilmaz Kahraman geldt als de godfather van de haartransplantatie. De Turkse ondernemer is eigenaar van een haarkliniek in Amsterdam en in Istanbul. Hij kan diverse bekende Nederlanders tot zijn klantenkring rekenen zoals Ruud Gullit, Marco van Basten, Dave Roelvink, Davy Klaassen, Najib Amhali en Lange Frans. Dertig jaar geleden kwam Kahraman voor de liefde naar Nederland, waar hij in het begin fabriekswerk deed.
Hij wordt de godfather van de haartransplantatie genoemd. Van de onbekende kalende man tot Ruud Gullit, Marco van Basten, Dave Roelvink, Davy Klaassen, Najib Amhali en Lange Frans: iedereen staat bij Yilmaz Kahraman (52) in de rij.
“Het maakt me gelukkig om zoveel mogelijk mannen weer een coupe te geven waar ze trots op zijn.”
We spreken af in de luxe, nieuwe kliniek van Yilmaz Kahraman op de Amsterdamse Zuidas. Waar hij begin dit jaar, via Vlaardingen en Utrecht, neerstreek.
“Mijn blik was altijd al op Amsterdam gericht, want daar gebeurt het,” zegt de 52-jarige koning van de haartransplantatie.
“Het was een lang proces waarvoor alles moest wijken. Maar in de kern komt het erop neer dat ik mensen echt wil helpen. Daar is alles mee begonnen en daar gaat het ook nu nog elke dag om. Als hier een jongen binnenstapt die onzeker is over zijn kaalheid, dan geeft het me een ongelooflijk goed gevoel dat ik hem kan helpen door niet alleen zijn haar, maar ook zijn zelfvertrouwen terug te geven. Ik word daar echt blij van.”
“Toen ik zes jaar geleden mijn tweede kliniek in Vlaardingen begon, heb ik ’m alvast Amsterdam Hair Institute genoemd. Met Amsterdam heeft iedereen kosmopolitische associaties.”
“Dat doet me niet zoveel. Natuurlijk ben ik trots op wat ik heb opgebouwd. Het is mooi dat ik me een Lamborghini kan veroorloven. Mijn harde werk en offers zijn beloond. Maar in mijn dagelijks leven rijd ik liever gewoon in de Polo van mijn vriendin. De luxe auto gebruik ik vooral bij zakelijke afspraken, zo’n auto straalt vertrouwen en succes uit. Maar ik wil in mijn privéleven geen verkeerde indruk wekken. Mijn echte geluk haal ik niet uit auto’s, maar uit tevreden klanten en het vertrouwen dat zij in onze kliniek stellen.”
“Dan moeten we terug naar mijn jeugd in het Turkse Bursa. Ik kom uit een gezin waarin waardering en liefde niet vanzelfsprekend waren. Mijn vader was streng en dominant. Als kind was ik voortdurend bezig om hem tevreden te stellen, in de hoop liefde te krijgen en gezien te worden. Ik moest steeds inschatten wat hij wilde of verwachtte, anders werd hij boos. Zijn liefde moest ik verdienen en daardoor liep ik constant op mijn tenen.”
Empathie en mijn drang om te presteren zijn daarom diep in mijn systeem verankerd. Het heeft mijn karakter gevormd en ervoor gezorgd dat ik altijd ben blijven doorgaan. Altijd net dat stapje extra willen zetten. Voor mezelf, maar nog meer voor anderen.
“Door op straat simits te verkopen. Ik moest van mijn vader na schooltijd altijd de straat op met een mand vol van die kleine, ronde broodjes met sesam. Hij had een succesvol restaurant, maar was ook begonnen als straatverkoper. Hij wist één ding zeker: je leert het leven pas door te werken.”
Dus moest er worden gezwoegd, altijd. Zelfs in de vakanties en in het weekend. Dagenlang liep ik met een grote mand simits op mijn hoofd, in de hitte, in de regen of in het donker. Die mand moest leeg zijn voordat ik naar huis mocht. Het geld dat ik verdiende, hield hij zelf met de belofte dat ik het terug zou krijgen als ik achttien was. Wat overigens nooit is gebeurd.
“Het is niet de weg die ik vind dat je als vader moet kiezen, maar al op mijn achtste ontwikkelde ik mijn handelsgeest. De straatverkoop leerde me verantwoordelijkheid te dragen, keihard te werken en altijd mijn best te doen voor anderen. Ik voelde pas waardering als ik anderen blij kon maken. Het heeft daarom tot mijn puberteit geduurd voordat ik mijn vader durfde te zeggen dat ik het niet meer wilde doen.”
“In mijn begintijd in Nederland werd ik onderschat door sommige Turkse collega’s. Toen ik bij een farmaceutisch bedrijf werd aangenomen, dachten sommigen dat het om een schoonmaakbaan ging, simpelweg omdat ik op latere leeftijd naar Nederland was gekomen. Nu ik succes heb, ontvang ik berichten van zowel Europese als Turkse beroemdheden. Ook willen mensen uit de medische wereld graag met me kennismaken. Dat doet me wel iets. Het geeft me een gevoel van verbondenheid en bevestigt dat mijn inzet echt iets heeft betekend.”
“Nee, hij heeft mijn grote succes niet kunnen meemaken. Daarvoor is hij te vroeg overleden. Maar of hij trots zou zijn? Ach… ik denk dat hij wel blij zou zijn met wat ik heb bereikt.”
“De liefde. Na mijn middelbareschooltijd volgde ik een opleiding in hotelmanagement. In die periode werd ik verliefd op een Turks-Nederlands meisje dat voor haar studie naar Turkije was gekomen. Op een bepaald moment kon zij niet meer in Turkije aarden en wilde ze terug naar Nederland. Ik was 22 en koos voor haar.”
“Ik wist dat ik moest zien te overleven, maar daar was ik niet bang voor omdat ik het ergste al in mijn jeugd had meegemaakt. Nederland viel niet mee in het begin. Ik kende niemand, sprak de taal niet en moest onderaan beginnen. Ik werkte in een fabriek, leerde Nederlands en ben verdergegaan met mijn studies. Na een aantal banen kwam ik terecht bij een farmaceutisch bedrijf waar ik aanvullende opleidingen kon volgen. Ik heb daar veel kennis opgedaan die nu nog van pas komt. Maar ons huwelijk heeft het uiteindelijk helaas niet gered. We hadden wel een prachtige zoon. Ik besloot voor hem in Nederland te blijven.”
“Ik kan alles betalen, we kunnen morgen naar Hawaï gaan. Maar ik weet inmiddels dat ik meer van kleine dingen geniet. Zo wilde ik deze zomer graag picknicken. Ik ben erachter gekomen dat ik van picknicken hou omdat dit vroeger de enige activiteit was die wij als familie deden.”
Wij zijn dit jaar naar Amsterdam verhuisd en het leek me heel leuk om er in de omgeving op uit te trekken. Ik kocht mijn eerste fiets en met een mand vol lekkers trokken we het Vondelpark in. Geweldig. Daarbij padellen we en sport ik sowieso veel, dat helpt me om mijn hoofd leeg te maken. Het klinkt allemaal simpel, maar dat soort dingen zijn nieuw voor me en geven me rust.
“Vroeger kon ik de vraag wat mij gelukkig maakt, echt niet beantwoorden. Ik deed alles voor anderen. Maar sinds 2,5 jaar heb ik een nieuwe relatie en mijn vriendin heeft me nieuwe inzichten gegeven. Perfectie zit diep in me, alles moet altijd kloppen. Of het nu een operatie is of thuis schoonmaken. Zij heeft me geleerd dat het goed is als ik mijn werk blijf controleren, maar niet dat het mijn hele leven bepaalt.”
Dat lukt me steeds beter. Vroeger werkte ik non-stop, ik had nooit vrij. Net als toen ik kind was, inderdaad. Maar nu besef ik dat ik kan genieten van de vrijheid die ik heb opgebouwd. Ik werk korter, maar met passie en daarnaast probeer ik momenten te pakken waarop ik even niet voor anderen zorg, maar voor mezelf.
“Iedereen die voor een haarimplantatie komt, is uniek. Ik kwam steeds meer tot de conclusie dat mensen een behandeling op maat nodig hebben. Die gedachte werd bevestigd toen ik een tweeling behandelde: de een behaalde een perfect resultaat terwijl de ander nauwelijks effect zag.”
We zijn toen dieper gaan graven en hebben 180 mislukte dossiers geanalyseerd. Met die kennis én de kennis die ik tijdens mijn studie trichologie (haar en hoofdhuid) heb opgedaan, zijn we tot een nieuwe techniek gekomen: FUE-CT (Circulation Treatment). We weten precies hoe de haarzakjes moeten worden geoogst, waar elk haartje moet komen, welke dichtheid gewenst is en hoe we het herstel van de huid optimaal kunnen begeleiden. Met als resultaat een hoge haardichtheid en een natuurlijke haarlijn.
“Ja, het wordt steeds normaler. Vroeger voelde het bijna als een taboe, maar tegenwoordig komen veel jongens al op hun 18e of 19e bij ons. Zij mogen overigens alleen worden geholpen op basis van een medisch verantwoord plan. Het is een flinke investering: nieuw haar kost gemiddeld €9000. Maar net als bij een tandartsbezoek of een nieuwe bril gaat het erom dat je je zelfverzekerd voelt en comfortabel in je vel zit.”
“Jazeker. Zo laat ik zien dat ik geloof in wat ik doe. Als ik het toepas en erachter sta, kunnen mijn cliënten dat ook.”
Oorspronkelijk gepubliceerd in De Telegraaf
Tekst: Babette Wieringa
Fotografie: Eran Oppenheimer
Herpublicatie
